Z nauczania Ojca Świętego Benedykta XVI
Dał możliwość nowego serca

Ojciec Święty Benedykt XVI kontynuuje rozpoczętą przez bł. Jana XXIII praktykę obchodów 1. stycznia dnia pokoju i skierował do całego świata swoje orędzie. Tegoroczne słowo papieża jest szczególnie bogate. Proszę mi wybaczyć, że z wielości myśli wybrałem tylko kilka. Tekst budzi nadzieję i wiarę w lepszy świat. Oby wybrane przeze mnie fragmenty zachęciły wszystkich do lektury całości. Tym którzy nie mają dostępu do internetu, chętnie przekażę całe Orędzie Ojca Świętego Benedykta XVI na Światowy Dzień Pokoju – 1 stycznia 2013 r., którego hasłem są słowa Jezusowego błogosławieństwa: “błogosławieni pokój czyniący”. 

“Pragnienie pokoju jest istotnym dążeniem każdej osoby. […] Człowiek jest stworzony do pokoju, który jest darem Boga. […] Błogosławieństwa ewangeliczne nie są jedynie zaleceniami moralnymi. […] Błogosławieństwo polega raczej na wypełnianiu obietnicy skierowanej do tych wszystkich, którzy przestrzegają wymogów prawdy, sprawiedliwości i miłości. Jezus jest po stronie tych, którzy angażują się na rzecz prawdy, sprawiedliwości i miłości. On, objawienie miłości Ojca, nie waha się złożyć ofiary z samego siebie. Kiedy przyjmujemy Jezusa Chrystusa, Boga i Człowieka, przeżywamy radosne doświadczenie ogromnego daru: jest nim udział w życiu samego Boga, czyli w życiu łaski, będącym zadatkiem życia w pełni szczęśliwego. Jezus Chrystus, w szczególności, daje nam prawdziwy pokój, który rodzi się z ufnego spotkania człowieka z Bogiem.
Jezusowe błogosławieństwo mówi, że pokój jest jednocześnie dziełem ludzkim. […] Trzeba więc, aby różne dzisiejsze kultury odrzuciły antropologie i etyki, [...] według których relacje współistnienia inspirowane są przez kryteria władzy lub zysku, środki stają się celami i odwrotnie, kultura i edukacja skupiają się wyłącznie na narzędziach, technice i wydajności. [...] «Pan da siłę swojemu ludowi» (Ps 29 [28], 11).

Dalszą część orędzia spróbujmy ująć w punktach:

·	pokój obejmuje całą osobę ludzką i zakłada zaangażowanie całego człowieka. Jest to pokój z Bogiem przez życie zgodnie z Jego wolą. Jest to wewnętrzny pokój z samym sobą i pokój zewnętrzny z bliźnim i z całym stworzeniem;
·	dla stawania się prawdziwymi twórcami pokoju fundamentalne znaczenie ma nieustanny dialog z Bogiem, Ojcem miłosiernym;
·	zaprowadzenie pokoju jest uzależnione głównie od uznania, że w Bogu jesteśmy jedną rodziną ludzką. 
·	pokój jest ładem ożywianym i dopełnianym przez miłość, która każe odczuwać potrzeby innych jak swoje własne, dzielić się z nimi swoimi dobrami i starać się o to, aby coraz bardziej rozszerzała się w świecie komunia wartości duchowych. 
·	jest to ład realizowany w wolności;
·	nie jest marzeniem, nie jest utopią: jest możliwy. […] Bóg sam, przez Wcielenie swego Syna i dokonane przez Niego Odkupienie, wszedł bowiem w dzieje, zapoczątkowując nowe stworzenie i nowe przymierze między Bogiem a człowiekiem (por. Jr 31, 31-34), dając nam możliwość, byśmy mieli «serce nowe» i «ducha nowego» (Ez 36, 26). […] Właśnie dlatego Kościół jest przekonany, że istnieje pilna potrzeba nowego przepowiadania Jezusa Chrystusa;
·	pokój jest przede wszystkim realizacją wspólnego dobra;
·	drogą do osiągnięcia wspólnego dobra i pokoju jest przede wszystkim poszanowanie ludzkiego życia;
·	trzeba także uznać i promować naturalną strukturę małżeństwa, jako związku między mężczyzną a kobietą;
·	ten, kto czyni pokój, musi też pamiętać, że w coraz większej części opinii publicznej ideologie radykalnego liberalizmu i technokracji budzą przekonanie, że wzrost gospodarczy może być osiągnięty nawet kosztem erozji społecznej roli państwa i społeczeństwa obywatelskiego jako sieci relacji opartych na solidarności, a także praw i obowiązków społecznych;
·	wzorzec gospodarczy, który panował w ostatnich dziesięcioleciach postulował poszukiwanie maksymalizacji zysku i konsumpcji, w perspektywie indywidualistycznej i egoistycznej, chcącej oceniać ludzi tylko ze względu na ich zdolność do odpowiadania wymogom konkurencyjności;
·	trwały sukces można osiągnąć poprzez dar z siebie, swoich możliwości intelektualnych, przedsiębiorczości;
·	troska wielu twórców pokoju powinna się również kierować – z większą determinacją do tej pory – ku braniu pod uwagę kryzysu żywnościowego, znacznie poważniejszego niż finansowy;
·	rodzina jest jednym z podmiotów społecznych niezbędnych w tworzeniu kultury pokoju;
·	Kościół poczuwa się do odpowiedzialności za wielkie zadanie wychowania do pokoju, uczestnicząc w jego realizacji poprzez nową ewangelizację, której podstawą jest nawrócenie do prawdy i miłości Chrystusa, a w konsekwencji odrodzenie duchowe i moralne poszczególnych osób i społeczeństwa. Spotkanie z Jezusem Chrystusem kształtuje tych, którzy wprowadzają pokój, zobowiązując ich do komunii i przezwyciężania niesprawiedliwości;
·	szczególną misję dla pokoju pełnią instytucje kultury, szkoły i uczelnie. […] Trzeba uczyć ludzi wzajemnej miłości i wychowywania do pokoju, życia w życzliwości, a nie tylko tolerowania się;
·	pedagogia pokoju zakłada działanie, współczucie, solidarność, męstwo i wytrwałość; […] Jezus uosabia wszystkie te postawy w swoim życiu, aż do całkowitego daru z siebie, aż do «utraty życia».
Życzę, aby wszyscy mogli być czyniącymi pokój i budowniczymi pokoju, ażeby miasto człowieka wzrastało w braterskiej zgodzie, w pomyślności i w pokoju.”

wybierał ks. Robert